Filmy dzielą się na:
- negatywowe (kolorowe i czarno – białe) – filmy, z których robi się zwykłe zdjęcia (odbitki),

- pozytywowe – filmy, z których robi się przeźrocza. Można je potem na przykład obejrzeć poprzez rzut obrazu z rzutnika na ścianę.

Do najważniejszych parametrów charakteryzujących filmy zaliczamy czułość i rodzaj światła, dla jakiego przeznaczony jest materiał.
Czułość mierzy się  w stopniach ISO oraz DIN rzadziej w ASA. Dla materiałów czarno-białych średnia czułość wynosi 125 ISO, zaś dla barwnych 100 ISO. Istnieją ścisłe zależności pomiędzy czułością filmu, jakością obrazu, a długością naświetlania błony. Zasady te są następujące:
- filmy o niskiej czułości, np. 50 ISO, czy 25 ISO, mają bardzo małe ziarno - najprościej mówiąc, oznacza to, że jakość obrazu będzie lepsza i będzie można wykonywać z przykładowego negatywu duże odbitki (duże powiększenia). Niska czułość filmu wiąże się jednak z dłuższym czasem naświetlania, czyli fotografowanie winno odbywać się w bardzo dobrych warunkach oświetleniowych, np. silne światło słoneczne,
- filmy o wysokiej czułości, np. 400 ISO, 800 ISO, a nawet wyżej, charakteryzują się z kolei widocznym ziarnem, czyli zrobienie dużej odbitki (dużego powiększenia) z danej klatki negatywu, spowoduje znaczne pogorszenie jakości zdjęcia - jak bardzo pogorszy się jakość, zależy od czułości filmu - im wyższa czułość, tym większe, niekorzystne ziarno.
Kolejnym ważnym parametrem charakteryzującym filmy jest rodzaj światła dla jakiego przeznaczony jest materiał. Wyróżniamy klisze przeznaczone do światła naturalnego i sztucznego. Standardowe filmy dostępne w sklepach przeznaczone są do użycia w świetle naturalnym, gdyż wtedy jakość zdjęć jest wysoka. Aby cieszyć się również wysoką jakością zdjęć wykonywanych przy sztucznym świetle warto zaopatrzyć się w profesjonalne materiały.  Przez światło sztuczne, bardziej rozumie się żarówkę, lampkę itp. niż lampę błyskową. Ta ostatnia, jest jak by imitacją światła naturalnego

Proporcje boków zdjęć wykonywanych w formacie cyfrowym są inne niż w przypadku zdjęć tradycyjnych. W fotografii tradycyjnej proporcje boków zdjęć są jak 3:2 (np. 152x102 mm). Zdjęcia z aparatów cyfrowych natomiast w wielu przypadkach mają format 4:3 (np. 136x102 mm). Aby dopasować format obrazu do formatu papieru należy skadrować zdjęcia za pomocą opcji FILL lub FIT.
Programy do kadrowania zdjęć dostępne są na stronach internetowych (bezpłatnie). Można również skorzystać z innych programów graficznych uwzględniając konieczność zachowania proporcji boków 3:2.

 

Opcja FILL
Obraz zostaje centralnie skadrowany i przycięty do standardowego formatu o bokach 3:2 np. 10x15cm. Zdjęcie zmieści się w tradycyjnym albumie, ale część kadru jest utracona.

JPEG jest to nazwa formatu zapisu plików graficznych. Często stosuje się go do skompresowanego ich zapisu. Można w nim zapisać kolor 24-bitowy. Przeznaczony jest głównie do przetwarzania obrazów naturalnych, czyli takich, które nie mają zbyt wielu ostrych krawędzi i małych detali. JPEG jest najpopularniejszym sposobem kodowania obrazów w Internecie. Pliki w formacie JPEG posiadają rozszerzenie “.jpg” lub “.jpeg”.

TIFF to uniwersalny format plików graficznych. Służy do zapisywania grafiki bitmapowej. W tym formacie można zapisywać obrazy stworzone w trybie kreskowym, skali szarości oraz w wielu trybach koloru i wielu głębiach bitowych koloru. Za jego pomocą można także zapisywać dokumenty wielostronicowe. Otwieranie wielostronicowych tifów możliwe jest tylko w niektórych programach graficznych. Pliki zapisane w tym formacie mają rozszerzenie ".tif" lub ".tiff".

BMP to jeden z popularniejszych formatów przechowywania danych z grafiką bitmapową. Obsługuje tylko tryb RGB. Nie jest on w żaden sposób skompresowany, co powoduje duży rozmiar pliku w standardzie bmp w porównaniu do formatów takich jak gif czy jpeg. Pliki formatu bmp posiadają rozszerzenie “.bmp”.

Najpopularniejszym formatem zapisu plików graficznych jest JPEG, zaś najlepszy z punktu widzenia jakości jest TIFF. W praktyce naświetlenia nie widać jednak różnicy pomiędzy zdjęciem naświetlonym z pliku JPEG a TIFF o ile owe pliki mają rozdzielczość odpowiadającą wybranemu rozmiarowi odbitki (np. 1200x1800 pikseli w przypadku zdjęcia 10x15cm).

Tutaj trzeba odpowiedzieć sobie na najważniejsze pytanie, mianowicie, przy jakim świetle zamierzam fotografować? Jeśli światło będzie dostatecznie silne, możemy sięgnąć, po błonę niskoczułą - stosujemy ją często do zdjęć martwej natury oraz gdy zachodzi późniejsza potrzeba wykonania dużego powiększenia zdjęcia. Wybieramy materiał średnioczuły, gdy nasze koncepcje co do rodzaju oświetlenia nie są sprecyzowane. To jest tzw. punkt wyjścia, czyli standard. Jeśli planujecie pracować w normalnych warunkach oświetleniowych, ale zamierzacie robić zdjęcia obiektom ruchomym, np. sportowiec jadący na rowerze, czy lecący ptak, wówczas poleca się błony o czułości około 400 ISO, ten typ filmu określany jest jako umiarkowanie wysokoczuły. Błona bardzo wysokoczuła natomiast (np. 1000 ISO) znajduje zastosowanie, gdy naprawdę mamy słabe warunki oświetleniowe. Dzięki filmowi o bardzo wysokiej czułości można nawet otrzymać bardzo ciekawe zdjęcie obiektu oświetlonego na przykład zapałką. Jednak należy pamiętać, że powiększenie takiej fotografii nie przyniesie dobrego efektu.

Większość korzysta z "komercyjnego" standardu, czyli błony 35 mm, ale warto wiedzieć, że jest film jak 110 mm produkowany w specjalnych kasetach (wykorzystywany m.in. w niewielkich aparatach szpiegowskich), czy np. błona zwojowa, oznaczana symbolem 120 lub 220 (stosowana w aparatach średnioformatowych). Spotkać możemy się także z błoną arkuszową, która produkowana jest jako pojedyncze arkusze do kaset korpusów wielkoformatowych.